هم ­انباشتگی را مي­توان به مثابه يك روش برآورد ضرايب تعادلي بلندمدت الگويي دانست كه متغيرهاي آن

داراي ريشه واحد و در نتيجه غیر ايستا هستند. هرچند شرط ايستايي متغيرهاي سري زماني را مي­توان

از طريق تفاضل­ گيري تامين كرد ولي اين كار سبب مي شود تا اطلاعات ارزشمندي در رابطه با سطح

متغيرها از دست برود. روش هم ­انباشتگی این امکان را می­دهد تا بتوان رگرسيوني را بدون هراس از كاذب

بودن آن، بر اساس متغيرهاي سري زماني برآورد كرد. آزمون­هاي متعددي براي آزمودن هم انباشتگی با

رویکردهای كاملاً متفاوت ارائه شده ­اند كه از آن جمله مي­توان به آزمون­هاي پدروني(2004) و كائو(1999)

اشاره كرد. آزمون کائو و پدرونی بر اساس آزمون باقیمانده­ های رگرسیون بوده و مشابه اجرای آزمون

هم انباشتگی انگل- گرنجر در داده­ های سری­ زمانی است. هفت آماره ­اي كه پدروني براي آزمون

هم جمعي پنل به كاربرد عبارتنداز: گروه اول؛ آماره ­هاي آزمون درون بعدي: آماره پنل، آماره ­هاي پنلp از

نوع فيليپس- پرون، آماره پنل t از نوع فيليپس- پرون، آماره پنل از نوع ديكي- فولر تعميم يافته.

گروه دوم؛ آماره­ هاي آزمون بين بعدي: آماره ­هاي p فيليپس- پرون گروهي، آماره t فيليپس- پرون گروهي

و آماره  گروهي.

كائو (1999) نيز آزمون هم انباشتگی تعميم يافته ديكي فولر را با فرض اين كه بردارهاي هم انباشتگی  در هر

مقطع همگن باشد را ارائه كرده است.